Reuzentulband
Tijdens één van mijn opruimwoedes rommelde ik op een donkere onverlichte hoek van de zolder aan de Korte Poten.
Daar staan de terras stoelen en tafels van de Wiener opgeslagen. Maar ook oud meubilair, een oude munttelefoon
voor guldens, in onbruik geraakt bakkerij materiaal, oude bakkers schoenen en ga zo maar door. Maar soms, héél
soms is zo'n vondst als een kleine schat, een blije herinnering en roept het vragen op…
Zo ook mijn nieuwste vondst. Het waren twee rijen inelkaar gestapelde tulband blikken, helemaal onder het stof.
Echt in een vergeten hoekje. Maar wat mij meteen opviel was dat deze veel groter zijn dan de maat die onze bakkers
nu gebruiken.
Blij kwam ik mijn vondst aan Roland tonen. Die reageerde laconiek. Ja, dat waren de blikken van opa, maar zo groot
bakken wij ze niet meer. Deze moeten zeker wel drie uur (!) bakken.
Nou, de bakkers zagen er wel wat in, het was immers één maand voor kerst. Ze hebben de blikken schoon gekregen
dat ze blonken en hebben toen een proef baksel gemaakt. Echt zo mooi… Kathrin had de enorme tulband prachtig met
hulst versierd en zo konden onze klanten deze reus bestellen. Echt een plaatje.
Nu hopen dat hij iedere
kerst meer bekendheid krijgt, want hij ziet er niet alleen uit om op te (vr)eten, het is een tulband met een verhaal.
Suzan Alink (medewerker Wiener Konditorei)
Herinneringen van oma Prager
"In 1954 waren we in Wenen geweest en hadden daar de espresso ontdekt! Prager wilde dat ook in Nederland introduceren. De koffie was hier gewoon niet om te drinken, omdat het de hele dag in het apparaat zat. Dus de ontdekking van de espresso, waarbij ieder kopje vers gezet werd, was een geweldige vooruitgang. Hij kocht een apparaat voor zes kopjes en heel Den Haag kwam erop af. Mensen van het Binnenhof en ministers. Ook Juliana heeft onze koffie gedronken in 'Vienna', onze (toenmalige)tweede zaak op de Plaats".
|
|
|
|
